MITRELE MIANKI

Już spakowałam twoje książki,
Włożyłam do wielkiej paczki.
Kupiłam sznur, niedługo wyślę.
Tamte pieniądze z białej szafki
oddałam, rzecz jasna, matce.
Prawie już o Tobie nie myślę.

Czasem dzwonię w nieważnej sprawie;
na przykład: choruje pies.
Nic już nie wiem, nie pytam prawie.
I tylko ten stuk, ten stukot w głowie:
kto tam u Ciebie jest, kto tam jest,
kto tam jest,
czyja grzechocze jak grzech kostka lodu?
Kto tam u ciebie jest
od wschodu do zachodu?

Ręce mam teraz bardziej spokojne,
do miast już tak się nie rwę.
Wciąż lubię wiatr i trochę czytam.
Myślę o śmierci zanim zasnę,
bo to jest być może powrót;
jestem wciąż niejasna, niesyta.

Czasem dzwonisz w nieważnej sprawie,
i to jest prawdziwy gest.
Nic już nie wiem, nie pytam prawie,
i tylko ten stuk, ten stukot w głowie
kto tam u Ciebie jest?
Kto tam jest,
kto tam jest?

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

siwe włosy spinała zawsze wsuwkami z tyłu głowy i w zielonym fartuchu krzątała się po mieszkaniu ogarnięta spokojem drobinek kurzu które filtrowały z wpadającym przez okno promieniem słońca

głośne tykanie zegara odmierza kolejne minuty

w białym podkoszulku siedział na krześle tuż przy moim łóżku
dym z fajki powoli rozpływał się po pokoju

nie pamiętam wyrazu jego twarzy

tamtego dnia stanął w drzwiach w kapelusz i długim płaszczu był niemal taki jakiego go pamiętam
może trochę bledszy i zgarbiony

zaskoczył mnie jego nagły powrót albo fakt że nie umarł

nie znałam ich
młodych
na dziecięcej huśtawce
pochylonych nad elementarzem
biegnących przez łąkę
kradnących kwaśne papierówki z ogrodu sąsiada
zakochanych...

jak wtedy gdy zrobili im to dziwne zdjęcie wiszące nad ich łóżkiem
nad łóżkami tysięcy innych zakochanych

pamiętam za to jak pletli warkocze drożdżowym chałkom

i smak ciepłej chałki z powidłami ze śliwek pamiętam
brudnych od piasku ziemniaków z ogniska
i pączków zabieranych na później w papierowej torebce na której po drodze do domu rosły kropki tłuszczu
pamiętam jeszcze kilka historii o których mówi się przy okazji sentymentalnych spotkań rodzinnych po jednym za dużo kieliszku wódki

wraz z kolejnym tyknięciem zegara wspomnienia bledną

chwila przemija bezpowrotnie a prawda gubi się w świecie dziecięcej wyobraźni

a może nie pamiętam wcale

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

powiedzieli mi... (3) | teraz twoja kolej

Nie jestem z tych
co bez lęku patrzą w ciemność,
co słysząc szmer
jak w filmach
schodzą do piwnicy,
ja jestem z tych
co nakrywają głowy kołdrą,
z tych którym strach
uniemożliwia oddychanie

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

Niedziela minęłam mi w czekaniu na „Obciach", a dokładniej na spektakl teatru Godot o tym tytule. W mojej głowie grupa Natalii Cichy z racji scenicznych początków była zakodowana jako nowosolska, później dotarło do mnie że wszytko się zmienia i oczekuję na Obciach zielonogórski, a właściwie uzetowski. Mimo wszystko czekałam. Po pierwsze dlatego, że wypada. Po drugie z czystej ciekawości. Po trzecie dlatego, że nazwisko Kingi Dunin, według której tekstów napisano scenariusz, zapowiadało się obiecująco kontrowersyjnie.

Czekałam i doczekałam się. Doczekali się także inni, którzy według teatralnych zapowiedzi poukładali sobie niedzielne plany. Dobiegała godzina zero, gdy przybył posłaniec, niosąc złe wieści. - Spektakl odwołany! - oznajmił. - Odwołany? - zaskoczenie odbiło się na twarzach potencjalnych widzów. - Spektakl odwołany z powodu choroby aktorki - smsowo wyjaśniła reżyserka. Potencjalna widownia rozeszła się w milczeniu do swoich spraw, codzienności, przerwanego rytuału niedzielnego, przyspieszonych planów z „po spektaklu".

Chora aktorka, też mi powód do odwoływania czegokolwiek. Nie takie rzeczy się robiło. Chyba sam Edward Gramont nie doliczy się (a może doliczy) ile razy zastępował niezastąpionych aktorów, ściągając zastępstwo z przeszłości, przyszłości lub z sufitu. I udawało się. Nawet grupy z mniejszym doświadczeniem scenicznym radziły sobie z brakiem aktorki, udając, że nigdy jej tam nie było. Choroba, też mi coś! Powiedziecie to Ewelinie, która pomimo anginy ropnej w deszczu toczyła boje Gladiatorów. The show must go on! - jak mawiał wujaszek Freedie. Nie takie rzeczy się robiło w Teatrze.

Tym razem się nie udało. Trudno. Mogłabym się z tym pogodzić, mogłabym zrozumieć, gdyby nie... prawda. Prawda w oczy kole. Zaledwie cztery godziny później i zaledwie 26 kilometrów stąd stał się cud. Spektakl „o przemocy seksualnej, o naszej tożsamości narodowej, poprawności politycznej", jak informowały portale internetowe, w reżyserii Natalii Cichy zakończył IX Maraton Pisania Listów. Nie został odwołany z powodu choroby aktorki. Odbył się.

Jaaaaciee kręceee cud. Cudowny cud. Cuda się zdarzają. A jeśli nie? Jeśli nie cud, to co? To obciach! Obciach, czyli według wikisłownik: siara, wiocha, wstyd, kompromitacja. Powinnam być zadowolona. Dostałam czego chciałam. Miał być obciach i jest.

powiedzieli mi... (2) | teraz twoja kolej

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

Poliż mnie, i'm polish,
albo jeśli wolisz,
możesz mnie posolić,
albo wymiętolić.

(...)

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej

gdzieś na wzgórzu

poznałem boga chorego na białaczkę

mówił

że

zgubił sens funkcjonowania

sam natomiast wierzy w przeznaczenie

zapisane w wyroczni

i

składa ofiary

wczoraj

przestałe wierzyć

wiara polis jest lepsza

bo jutro to ja mogę być

bogiem

to ja

a może zostanę złożony

w ofierze

powiedzieli mi... (0) | teraz twoja kolej